Paniz Pakravesh
Pakravesh
Paniz
Studierichting Muziek Woord
Beschrijf in het kort je parcours bij STAP Tien jaar geleden begon mijn opleiding bij STAP, toen nog SAMWD, met notenleer dat onderwezen werd door juffrouw Trees Desmet, algauw kreeg ik het jaar erop pianoles van Brecht Degryse tot op de dag van vandaag. Enkele jaren later sloot ik notenleer af met Marianne Deboutte, waarna de lessen AMC bij Tom Dejonckheere van start gingen. Ik voelde al enkele jaren ook de hunkering naar woord jeuken, dus besloot ik in het tweede middelbaar toneel te volgen bij Siska Viaene. Ook dans liet mij niet gerust, waardoor ik drie jaar bij Adelien Petch Vannecke heb gedanst. Tot slot vervolledigden Gino Debeyne en Karolien Verscheure de hele tocht met speltheater en dramalab. Of toch niet; Yentl Vanderiviere en Margot De Ridder doceerden ook koorzang.
Waarom koos je voor jouw instrument? Ik heb lange tijd getwijfeld tussen viool en piano, maar toen zag ik een dame op tv (ik denk zelfs VIJFtv) 'Für Elise' spelen en de drang om dat ook te kunnen was gewoon onweerstaanbaar.
Wat houdt een opleiding Woord precies in? Woord leert je de liefde voor tekst en taal kennen. Het leert je vooral jezelf kennen. Voor je het weet kom je plots jezelf tegen in een tekst en dan komt de vraag hoe je daarmee omgaat. Het leert je een boom niet te zien als een boom, maar als een wezen in de wereld met gedachten en gevoelens. Daar komt ook de verlossing van jezelf bij kijken, even je ego aan de kant schuiven en in de huid van een ander kruipen. De lessen woord waren altijd een uitlaatklep voor filosofie, verdriet, geluk, kunst, etc. Je wist dat je nooit twee keer dezelfde les zou hebben. Je wordt ook fijngevoeliger voor mensen om je heen en met name je medespelers; hoe benader ik iemand of hoe kunnen wij op een andere manier dezelfde boodschap in dezelfde ruimte overbrengen? Ook het theoretisch aspect is niet weg te denken; het maakt je aandachtiger voor geluid, belichting, ruimte en context. Langzaam aan neem je het denkpatroon van makers en spelers onder de loep en wordt zo ook je eigen proces in gang gezet. Kortom: rozen zijn rood, smurfen zijn blauw, een leven zonder woord is jammer voor jou!
Wat betekent de academie voor jou? STAP was de enige zekerheid door alle jaren van chaos heen. Je groeit op, verhuist, verandert van school, pubert, andere vrienden, andere kleren, interesses, maar wat er ook gebeurde, ik wist dat ik op het einde van de dag terug in de muziekschool zou zitten, het was een beetje thuiskomen. In het begin schrok het indrukwekkende gebouw dat maar niet leek te eindigen mij wat af, maar tegelijk trok het me heel erg aan. Ik zou niet de persoon die ik vandaag de dag ben, zijn zonder STAP. Daar werd mijn nieuwsgierigheid en liefde voor muziek, woord, dans en kunst in het algemeen geprikkeld en het zal ook altijd blijven voortleven. Het was, is en zal immer die onveranderlijke mijlpaal blijven.
Kan je iets vertellen over de rol van je leerkracht(en)? Eerst en vooral wil ik Brecht Degryse bedanken die mij in al die jaren steeds doorheen mijn luie en onzekere buien heeft weten te sleuren en mij keer op keer terug wist te motiveren. Aandacht voor details en hoe muziek tot je spreekt heb ik volledig aan hem te danken. Ook zou ik compleet verloren zijn zonder zijn auto-rij-tips over pedalen :). Ik denk dat woord mij nooit zo vastgeketend zou hebben tussen zijn letters zonder Siska Viaene. De lessen voelden nooit aan als lessen, maar eerder als een creatieve ontploffing. Door haar ben ik ook vaker beginnen mediteren. Als we weer eens met een existentiële crisis kampten, konden we steeds bij haar terecht. Je wist dat je met gelijk welk onderwerp welkom was in de les. Ze liet je ook echt graven naar jezelf, maakt niet uit hoe diep je moest gaan; wat zegt die tekst tot jou. Ik ben haar verschrikkelijk dankbaar, niet alleen voor haar lessen, maar ook om de hartverwarmende persoon die ze is. Karolien Verscheures lessen waren altijd een verrassing, je mocht nog gissen zoals je wou, je werd toch weer omvergeblazen. Ik leerde verschillende soorten theater door haar appreciëren alsook het Vlaams televisielandschap waar ik vaak over heen keek door netflix... Ondanks onze drukte stond ze steeds gepassioneerd en standvastig voor de lessen met oneindig veel geduld, het was steeds fijn om in haar lessen te zijn, bedankt daarvoor :). Gino Debeyne en zijn onafscheidelijke koffie met zoete koek zullen ook nog lang blijven nazinderen. Ook al was het soms moeilijk, ben ik hem dankbaar dat hij ons vaak rollen liet spelen die ver van ons afstonden, zo leer je ook theater. Hij stond altijd open voor onze input waardoor we ons ook echt betrokken voelden en zo een hechte groep konden vormen. Hij was streng, soms moesten we scenes opnieuw en opnieuw spelen tot het goed was, maar daardoor bloeide er steeds een prachtig resultaat uit. Ik heb heel wat opgestoken uit zijn lessen en daar ben ik hem zo dankbaar voor.
Maakte je vrienden in de academie? Oh ja! Heel wat. Sommige zijn doorheen de jaren heen wat verwaterd, maar anderen zijn mijn dichtste vriendinnen geworden die nog lang niet van mij af zullen zijn.
Wat zijn je verdere plannen nu je afgestudeerd bent? Ik zou misschien theater verder studeren als ik voor de toelatingsproeven slaag, maar het zal hoe dan ook in mijn leven blijven, al dan niet in andere vormen. Piano zal ik sowieso blijven spelen, maar dan vrijblijvend, er staan nog oneindig veel stukken op mijn to-do list...
Wat miste je het meest tijdens de Corona periode en waar kijk je naar uit? Ik mis het meest de lessen dramalab waar we met 25 mochten zijn, maar ook gewoon het spelen met iemand i.p.v. alleen. De Spil, de voorstellingen, het zoeken naar je plaats in de zaal, een babbeltje met degene naast je slaan, de spanning wanneer de lichten uitgaan, het geïrriteerd zijn als het weer te lang duurt, de zaal uitlopen en terug de realiteit in slabakken mis ik. Heel erg.
Neemt deel aan: Braaf, gehoorzaam en stil Zot van glas Avondconcert 4 mei 21