Zo vroeg als maar kon gestart!

Ann Vanderper, Angelo Vercamp, Karolien Verscheure, Benedikte Crombez en Veerle Holsteyns.

Elke opvoering die ik tijdens mijn opleiding speelde, was op zijn eigen manier speciaal. Onze inbreng werd altijd gewaardeerd en er werd echt naar ons geluisterd. Daardoor zat er in elke voorstelling een stukje van onszelf op elke leeftijd.

Mijn beide ouders spelen ook toneel, en gaandeweg heb ik ontdekt hoeveel trekjes ik van hen heb meegekregen. Soms herken ik hun manier van spelen in mezelf, zonder dat ik het bewust overgenomen heb.

Ik ben lang heel verlegen geweest, maar door toneel ontdekte ik iets wat ik nooit had verwacht. Dat voor een publiek staan na tijd niet alleen minder eng werd, maar zelfs iets waar ik echt van geniet.

Ik ben van nature rustig en misschien is het juist daarom dat ik zoveel plezier haal uit het spelen van extreem enthousiaste rollen. Ik switch ook heel graag snel tussen verschillende emoties.

Ik brak ooit mijn duim in de eerste vijf minuten van een performance. De meesten zouden beginnen roepen denk ik, maar ik bleef gewoon doorgaan. Volledig in mijn rol speelde ik nog zeker een uur verder. Achteraf naar het ziekenhuis geweest en de breuk ontdekt.

Vorig jaar speelde ik als West-Vlaming een Limburger. Achteraf waren mensen compleet verrast toen ze mijn echte accent hoorden. Dat was voor mij het ultieme bewijs: job well done.

Mensen zeggen vaak dat ik een heel expressieve blik heb en dat mijn gezicht boekdelen spreekt. Zonder één woord te zeggen kan ik al een hele scène neerzetten. Dat vind ik één van de mooiste complimenten die ik ooit heb gekregen.

Luid en duidelijk spreken is altijd heel belangrijk en dat is er tijdens de opleiding echt ingeramd.

Ik hoop altijd dat mensen me geloven. Dat ze ervan overtuigd zijn dat ik mijn rol ben en niet dat ik gewoon een tekst van buiten heb geleerd.

Ik wil misschien later graag lesgeven en denk dat mijn opleiding me daar goed heeft op voorbereid.