In 2014 begon mijn avontuur bij STAP op de dansvloer. Na enkele jaren dansen ruilde ik mijn balletschoenen in voor pianotoetsen. Mijn muzikale basis bouwde ik stap voor stap op: van muziekinitiatie naar notenleer tot MCV. Ook mijn passie voor zingen kwam tot uiting door STAP. Dit eerst bij het koor Sing In en later in Schwoeng.

Tijdens mijn jaren bij STAP heb ik veel bijgeleerd van verschillende leerkrachten. Bij dans- en MCV-lessen mocht ik veel gedreven lesgevers leren kennen zowel in STAP Roeselare als in Hooglede.
Maar eerlijk is eerlijk... Mijn pianoleerkracht Brecht Degryse wist me van bij de eerste onzekere stapjes tot nu steeds de juiste weg te wijzen. Hij voelt altijd perfect aan welke aanpak het best bij mij past, en ook muzikaal kunnen we samen altijd de muziekstukken vinden die precies mijn ding zijn.
Bij het zingen mocht ik opeenvolgend de kneepjes van het vak leren bij Yentl Vanderiviere, Kristof Allaert met Lidwien Van Winckel en Anna Nuytten, tot nu bij Hans Helsen en Leela Slambrouck.

De eerste keer dat ik op de grote vleugelpiano in De Kleine Stooringhe mocht spelen is een moment dat ik nooit zal vergeten. De sfeer in die zaal en de kracht van die piano zorgde ervoor dat ik me voor het eerst een echte muzikant voelde.

Als klein meisje was ik tussen de vele mede-muzikanten eerder wat onzeker. Ik had toen niet kunnen dromen dat ik als 18-jarige mijn Point Final zou spelen, terwijl de meesten van mijn leeftijdsgenoten deze droom al lang opgegeven hebben. Ik vond mijn eigen traject, op mijn manier.

Tijdens het piano spelen werk ik het liefst met een breed scala aan verschillende emoties, in plaats van me tot één gevoel te beperken. Door te wisselen tussen krachtige passages en breekbare momenten, probeer ik de verschillende kanten van een muziekstuk te laten zien.

In mijn pianospel vind ik de grootste uitdaging het spelen met uitersten. In het begin speelde ik vaak veilig, waardoor het verschil tussen hard en zacht soms niet duidelijk genoeg was.

Een van de belangrijkste lessen die ik van mijn docent heb geleerd, is dat het foutloos kunnen spelen van de noten pas het beginpunt is, en niet het einddoel. Mijn leerkracht zei me: "Pas als je de partituur kent en in je vingers hebt, heb je de vrijheid om echt te gaan musiceren."

Mijn leerkracht piano organiseerde regelmatig klasconcerten. Deze momenten boden een duidelijke houvast en een concreet doel om naartoe te werken, wat me hielp om stukken af te werken. Bovendien zorgde dit voor een steeds veiliger gevoel op het podium.

Ik herinner me een concert dat niet liep zoals gepland. Op het moment dat ik blokkeerde, moedigde mijn leerkracht me aan om niet op te geven, maar het stuk ter plekke opnieuw aan te vatten. Die ervaring leerde me dat een fout niet het einde van een optreden betekent, maar een kans is om je te herpakken.

Brecht, dank je wel voor het geduld en het vertrouwen van de afgelopen jaren. Je hebt me niet alleen geleerd hoe ik de noten moet spelen, maar vooral hoe ik een stuk op een eigen manier kan spelen. Dankzij jouw aanmoedigingen zit ik nu met veel zelfvertrouwen achter mijn piano.

Hoewel ik nooit 100% op mijn gemak ben om voor een publiek te spelen, kan ik toch wel genieten van de muziek en de trots om een afgewerkt muziekstuk te laten horen.

Ik hoop dat ik het plezier en de voldoening van muziek maken mag blijven ervaren. Door aan de piano te gaan zitten, door te zingen, gewoon voor de fun...