Mijn muzikale traject bij STAP startte in het schooljaar 2014–2015 in de eerste graad. Gedurende 2 jaar volgde ik muziekinitiatie.
In de tweede graad (van 2016 tot 2020) volgde ik gedurende vier jaar algemene muziekleer, met algemene muzikale vorming (AMV) en samenzang, later aangevuld met muzikale en culturele vorming (MCV) en groepsmusiceren.
In deze periode begon ik ook met akoestische gitaar.
Vanaf het schooljaar 2020–2021 koos ik voor de richting jazz-pop-rock (JPR). In de derde graad volgde ik voor 3 jaar elektrische gitaar, groepsmusiceren instrumentaal en muzikale en culturele vorming (MCV). Dit traject zette ik verder in de vierde graad, gedurende 3 jaar.

Tijdens mijn opleiding bij STAP kreeg ik les van verschillende leerkrachten.
Voor algemene muziekleer en muzikale en culturele vorming kreeg ik les van Lies Six, Marian Deboutte en Melissa van der Veeken. Soms was er ook een tijdelijke vervanger zoals Stefaan Debevere of Jeroen Vrolijk die elke woensdag vrolijk van Nederland naar Roeselare kwam om aan ons les te geven. Dat was hartstikke leuk!
Voor gitaar kreeg ik les van Karel Vercruysse (akoestische gitaar), Alexander Makay (akoestische gitaar) en Jan Ghesquière (elektrische gitaar).
Het groepsmusiceren instrumentaal volgde ik bij Joshua Dellaert.

Een van de leukste momenten in mijn opleiding waren de jongerenweekenden jazz-pop-rock waar ik heb aan deelgenomen. Je ging samen met andere muzikanten uit STAP Roeselare maar ook uit Torhout een weekendje weg.
Eenmaal aangekomen repeteerde je voor een slotconcert op zondag, maar je leerde ook nieuwe leerkrachten kennen en maakte nieuwe vrienden.

Ja, mijn vader. Aan het begin van mijn opleiding moest ik kiezen welk instrument ik zou gaan spelen. Dat was een moeilijke keuze! Zelf vond ik akoestische gitaar en accordeon zeer leuk, maar doordat mijn vader zelf elektrische gitaar speelt, was ik ook aan het twijfelen om dat te gaan spelen. UIteindelijk heb ik toch voor akoestische gitaar gekozen.
Mijn liefde voor elektrische gitaar was nooit verdwenen want toen ik mijn vader zag spelen, wou ik dat ook kunnen. Na een bezoek aan de opendeurdag van jazz-pop-rock was ik volledig overtuigd en besloot ik om na 6 jaar akoestische gitaar te heben gepseeld, elektrische gitaar te gaan spelen.

Meerdere zaken eigenlijk. Ten eerste had ik aan het begin van mijn opleiding nooit verwacht dat ik 12 jaar met evenveel goesting naar de muziekschool ging gaan.
Ten tweede heb ik ook ontdekt dat een band zoals tijdens de les groepsmusiceren of tijdens het jongerenweekend jazz-pop-rock een echt groepsgevoel kan creëren en dat je nieuwe vrienden kan maken in een band.
Ik heb ook ontdekt dat ik liedjes die op het eerste zicht uitdagend lijken kan spelen, mits het nodige doorzettingsvermogen en de nodige oefeningen. Dat was niet altijd eenvoudig om vol te houden.

De grootste uitdagingen waren voor mij toch wel de toonmomenten en examens voor jury of leerkrachten. Aan het begin van mijn opleiding was ik dat niet gewend en had ik veel stress, maar naarmate mijn opleiding vorderde leerde ik omgaan met die spanningen en had ik minder en minder stress tijdens de examens en toonmomenten.

Tot nu toe ben ik het meest trots op het afleggen van mijn eindexamen van vorig jaar. Voor het examen had ik redelijk wat stress, maar tijdens het examen verdween die stress en had ik vooral veel plezier. Achteraf was ik ook wel trots op de positieve feedback van de jury en mijn ouders.

Leekrachten zeggen mij altijd dat ik minder stress moet hebben op het podium. Daar zal ik dan ook aan proberen te werken.

Ik zou eigenlijk al mijn leerkachten willen bedanken voor alles dat ze mij bijgeleerd hebben en de toffe jaren die ik gehad heb.

Meestal ben ik een rustig persoon op het podium (meestal door de stress). Ik beweeg niet zo veel op het podium omdat ik mij vooral concentreer op het gitaarspel en minder op hoe ik op het podium sta. Dat is nog een werkpuntje voor mij.

Ooit in een band spelen samengesteld uit vrienden. Samen leuke covers spelen van onder andere de Dire Straits, Pearl Jam, ... of nieuwe nummers maken, dat lijkt mij de max.
De grootte van de band maakt niet zoveel uit, het gaat vooral om het plezier dat we zullen maken en de onvergetelijke momenten die we zullen beleven.

De komende jaren zal het muziek spelen misschien iets minder worden aangezien ik ga verder studeren. Ik zal er alles aan doen om nog zoveel mogelijk verder te oefenen en misschien ooit in een bandje te spelen.