Toen ik 8 jaar was ben ik begonnen met dictie.

Shirley, Gino, Angelo, Karolien, Silke, Lize en Yasmien (tijdeijk), Martine.

Improvisatiemomenten bij Martine met mijn vriendinnen.

Dat acteren leuker is als je het doet met mensen die je niet kent.

Woede. Mijn personage in de point final wordt ook heel vaak boos en ik vind het een heel mooie emotie om te uiten en ik probeer verscheidene manieren te vinden om dat te doen.

Toen een groot deel van mijn vriendinnen stopten in het zesde leerjaar.

Mijn gedicht dat ik geschreven had op het einde van vorig jaar als examen.

Dat ik dichter zou moeten worden.

Spelen voor jezelf, niet voor anderen.

Silke, dankjewel om zo'n goeie leerkracht te zijn.

Samenspel

Ik hoop dat ze het mooi vinden en dat ze zelf kriebels krijgen om woord te doen.

Een gedicht schrijven dat voor eeuwig en altijd bewonderd zou worden in alle hoeken van de wereld maar nog het meest hier, in STAP.

Aan de universiteit, druk aan het studeren, maar niet zonder soms eens terug te vallen op een momentje improvisatie of dramatisch zijn.