Ik ben ongeveer in het 3de kleuter begonnen. Ik heb veel verschillende dansen geprobeerd; klassiek, pointes, hedendaags, jazz,... maar dit jaar zal ik afsluiten met de laatste twee.

Lien, Liedewei, Chloë, Adelien, Camille, Isabelle...

Alle optredens en projecten waar ik aan mee mocht werken. Niet alleen het dansen zelf, maar ook de adrenaline achter de coulissen en de band die tussen de dansers ontstaat, maken deze momenten bijzonder en zal ik hopelijk nooit vergeten.

Ik heb ontdekt dat je tijdens je opleiding altijd nieuwe dingen blijft leren. Soms bewust, in de les, en soms onbewust, door te kijken naar andere dansers of inspiratie te halen van sociale media. Elke beweging is een kans om iets nieuws te proberen en te onthouden.

Eigenlijk werk ik graag met alle emoties. Elke emotie kan je even goed verwerken in je bewegingen. Op basis van de emotie kun je bijvoorbeeld gaan spelen met snel of traag, hoog of laag, zacht, energiek of strak, groot of klein. Je moet je gewoon inbeelden dat je echt die emotie voelt en je zal vanzelf wel merken welke eigenschappen je eraan kan koppelen.

Het was voor mij een uitdaging om te leren dat het oké is om niet altijd alles direct perfect te kunnen. Als kind had ik het daar erg moeilijk mee. Vroeger snapte ik niet dat dingen tijd nodig hebben, bij elke nieuwe beweging had ik altijd het idee dat ik het nooit zou kunnen. Gelukkig denk ik daar nu anders over door de hulp van mijn leerkrachten, maar ook door de andere dansers.

Het moment dat ik meer zelfvertrouwen kreeg in mijn bewegingen. Groter bewegen was heel lang een werkpuntje, maar ik heb dit eindelijk kunnen omzetten naar een pluspuntje.

Vroeger zei ik altijd “ik kan het niet” als iets me niet direct lukte. Lien zei dan dat ik moest denken “het lukt me nóg niet” in plaats van meteen negatief te denken. Die mindset is mij altijd bijgebleven, omdat het niet alleen voor dans werkt, maar ook in het dagelijks leven.

Aan elke leerkracht die ik heb gehad wil ik dankjewel zeggen om me te helpen tot de danser die ik nu ben geworden. Ze hebben me niet enkel geholpen om een betere danser te worden, maar ook om als persoon zelf te bloeien. Dansen zie ik nu als meer dan alleen een sport, het is ook een uitlaatklep om mijn gedachten te verzetten.

Ik doe altijd mijn best om me in mijn dans als een personage uit te leven op basis van de dans die we doen. Ik weet niet precies waarom maar ik heb het gevoel dat het helpt om mijn bewegingen op de juiste manier af te werken.

Ik zie dans niet direct als mijn toekomstige beroep, maar ik hoop dat ik het altijd als hobby blijf doen. Het is een manier om mezelf te uiten, dus hopelijk zal ik later ook een moment vinden om dit te herbeleven.