Ik ben in STAP gestart toen ik 8 jaar oud was in de notenleer bij Martine Decancq. Daarvoor had ik ook al één jaartje muziekinitiatie gevolgd. Na mijn eerste jaar notenleer startte ik met piano spelen. Het eerste jaar bij Joachim De Borger en vanaf het tweede jaar bij Céline Feys. Daarnaast speel ik al 6 jaar piano samenspel bij Céline Feys, Véronique Coene en Liesbeth Deneir. De lessen MCV volgde ik bij Hilde Dumoulin.

Er zullen volgens mij veel momenten bijblijven, van liedjes zingen in de notenleer tot leuke stukken spelen op de piano. Het zorgde voor veel mooie herinneringen.

Ik had nooit gedacht dat ik mijn point final ging halen. Je moet er namelijk veel energie en tijd insteken. De laatste jaren werd het steeds moeilijker om het oefenen vol te houden. Ik ben blij dat ik toch wel het doorzettingsvermogen had om mijn point final te halen.

Ik speel graag diverse stijlen. Er komen verschillende emoties terug afhankelijk van het stuk dat ik speel. Die afwisseling maakt muziek voor mij interessant en leuk om te doen.

Een grote uitdaging voor mij was het durven optreden voor publiek. Dat vond en vind ik nog steeds moeilijk. Door het toch te blijven doen en stap voor stap ervaring op te bouwen, ben ik er beter mee leren omgaan, al zal die spanning waarschijnlijk altijd wel een beetje blijven bij een optreden.

Ik denk dat dit moment nog moet komen, namelijk mijn point final zelf. Volgens mij is dit wel een mooie afsluiter van mijn opleiding bij STAP.

Een tip die ik zeker zal meenemen is dat je niets meteen perfect kan. Door in stapjes te werken en geduldig te blijven, kom je uiteindelijk veel verder.

Graag wil ik Céline bedanken voor de vele toffe jaren samen. Voor mij was zij de drijfveer om vol te houden. Zonder haar steun was ik waarschijnlijk al lang gestopt. Céline zorgde ervoor dat ik altijd met plezier naar de pianoles ging. Ze zorgde voor toffe lessen waar er ook eens een grappige noot viel.

Op het podium ben ik een echte stresskip. Geen enkel optreden ging voorbij zonder zenuwen. Het hoorde erbij, maar dit is toch wel iets dat ik niet zal missen :).

Binnen enkele jaren zie ik mezelf vooral thuis piano spelen als hobby. Muziek blijft voor mij een vorm van ontspanning, zonder de ambitie om er later iets professioneels mee te doen.