Ik begon op 5-jarige leeftijd met STAP en op 6-jarige leeftijd met klassiek pianospelen.

Hilde Dumoulin en Marian Deboutte (klassieke muziek), Veronique Vanhoucke (piano, klassieke muziek), Karl Vanneste en Ode Maertens (samenspel piano).

Toen ik op 5-jarige leeftijd piano wilde leren spelen en ik kon dat niet doen, omdat je vroeger pas vanaf 6 jaar piano mocht spelen. Daarnaast ook andere momenten van oude concerten waar ik iets uitstak. Maar een echt bijzonder moment niet echt, voor mij was het gewoon les volgen en plezier maken.

Wat piano betreft (omdat ik zelf heb leren spelen op mijn eigen andere instrumenten niet via STAP) zou ik zeggen dat ik maar weinig inspiratiebronnen heb. Een van hen is Zachary Baird, een Amerikaanse toetsenist, hoewel hij vooral bekend is van zijn tijd bij Korn. Ik ken hem van de band Ghost, waar hij tussen maart en september 2017 als een naamloze ghoul meespeelde, rond de derde periode van de band. Kortom, hij inspireerde me door zijn beweging en dynamiek op het klavier, maar eerlijk gezegd komt dat helemaal niet terug in mijn spel. Mijn spel is van mijzelf.

Een andere inspiratiebron voor piano was Alex H. Smith marimbist en percussionist. Ik leerde hem kennen via een bezoek dat mijn school organiseerde aan de voorstelling ' (out)Growing Pains', een soort theatervoorstelling met sfeermuziek, en ik vond zijn geluid tof.

Andere inspiratiebronnen op het gebied van piano heb ik niet echt. Ik heb wel meer inspiratiebronnen op het gebied van drums die zijn Ringo Starr van The Beatles, Aksel Holmgren en Hayden Scott. Dat pakte uiteindelijk in mijn voordeel uit, want door drummen te leren, keerde ik terug naar de basis en werd mijn ritmegevoel op de piano beter.

Andere inspiraties zijn door te kijken of te luisteren, en dingen die ik leuk vind om erbij te nemen.

Ik verwachtte niets, en omdat ik niets verwachtte, had ik ook niets te verwachten.

Wat ik nu zie, is dat wanneer iemand die in een lager jaar dan mij zit (3.2 of zo), die vinden sommige dingen die ik makkelijk vond vroeger moeilijk. Daar had ik waarschijnlijk niet veel aandacht aan besteed toen ik begon.

Ik begrijp emoties eigenlijk niet zo goed, en ik heb er momenteel moeite mee om me open te stellen. Ik ben wel goed in de technische aspecten, maar dynamiek, het voelen van de muziek en dat naar buiten toe laten zien, dat gaat me niet zo makkelijk af.

Natuurlijk voel ik wel iets als ik muziek speel, innerlijk. Maar ik heb geen idee hoe ik dat naar buiten toe moet 'veinzen'.

Misschien haatte ik de piano wel, er waren een paar jaar waarin ik mijn eigen geluid echt vreselijk vond en er niets mee wilde doen. Misschien was dat het jaar waarin ik zelf nieuwe instrumenten begon uit te proberen. Ik weet nog dat ik gitaar probeerde, maar dat beviel me niet echt. Toen probeerde ik drums en basgitaar, en dat beviel me beter. Na een tijdje ben ik misschien over mijn afkeer van de piano heen gegroeid, nadat ik er even mee gestopt was, en ben ik er met een frisse blik weer mee aan de slag gegaan.

Andere momenten waren er waarop ik een hekel had aan muziektheorie, omdat mijn pianovaardigheden beter waren dan mijn noten lezen, en dat heeft me vaak gered. Maar ik heb daardoor ook het gevoel dat ik een zwakke basis heb.

Nog meer momenten komen eerlijk gezegd doordat ik niet genoeg heb geoefend. In het begin speelde ik maar 15-30 minuten, terwijl ik pas in mijn derde en vierde jaar consistenter ben gaan oefenen, zo'n 1-2 uur per dag.

Toen ik consequenter begon te oefenen, werd ik ook beter. Ik ben dit jaar eigenlijk het meest trots op mijn ritme; nu moet ik alleen nog mijn dynamiek op orde krijgen en dan komt het helemaal goed.

Beheers eerst de langzame delen, niet de snelste (1). Herhaal, herhaal en herhaal één blok, niet het hele stuk van begin tot eind (2). Maak je eigen aantekeningen (3).

Het spreekt voor zich, met..

1. Dit geldt voor elk instrument: de langzame stukken zijn bijna altijd het moeilijkst vanwege het ritme. De snelste stukken zijn het gemakkelijkst te beheersen.

2. Ik herhaalde het altijd van begin tot eind, en wat gebeurde er toen? Nou, je herhaalde de stukken die je makkelijk afgingen, niet de moeilijkste, en je verspilde ook veel tijd. Dus het is het beste om één blok van je moeilijke stukken te herhalen.

3. Je kunt hier veel mee doen, en je maakt het jezelf gewoon makkelijker door het op te schrijven, waardoor je het beter onthoudt.

Alle 3 van bovenstaande vraag, ik gebruik deze nu dus nog steeds.

Ja, wanneer mijn pianoleerkracht moest blijven zeggen om te oefenen. Anders zou ik er niet geraakt zijn bij een concert of twee in mijn vroegere jaren.

Ik vond mijn eerste lerares Hilde Dumoulin erg leuk, het was jammer dat de lessen die ik volgde moesten stoppen. Ik weet niet meer precies wat er gebeurde, maar ik moest ergens anders muzieklessen volgen en dat was niet zo zo leuk als haar lessen. Ik vond de film 'The Sound of Music' die we een keer tijdens de les hebben gekeken erg tof.

Ik heb ook genoten van, en geniet nog steeds van, de lessen bij mijn huidige pianolerares Veronique Vanhoucke. Dus bedankt.

Even terzijde, er gaat altijd wel iets mis. Ik herinner me een concert waar ik de hele tijd met mijn been in de lucht was en zo het pedaal speelde, niet op de grond, nee. In de lucht! Mijn been deed daarna vreselijk veel pijn. Maar het is leuk om er nu om te lachen.

Ook bij een concert laatst zei mijn moeder dat ze dacht dat ik stond te trillen van de zenuwen. Nee hoor, het was gewoon ijskoud in de zaal.

Mijn pianostijl, daar heb ik denk ik nog jaren voor nodig om te ontwikkelen, aangezien ik er pas sinds een jaar serieus mee bezig ben. Maar ik zou zeggen dat ik altijd al meer technisch aangelegd ben geweest.

Eerlijk gezegd weet ik het niet. Ik speel gewoon omdat ik het leuk vind, oftewel voor mijn eigen plezier. Dus als jij het niet leuk vindt, jammer dan. Maar ik hoop wel dat jij het leuk vindt. De stukken die ik dit jaar mag spelen zijn erg leuk en ik kies elke keer om iets nieuws te leren of om naar iets nieuws te luisteren, want ik vind het niet leuk om iets te spelen wat iedereen al duizend keer gehoord heeft.

Het enige project dat ik zou willen doen is eerlijk gezegd meer leren. Meer, meer en veel meer instrumenten kunnen, ze hebben allemaal zo veel mechanismen en verschillende dingen om in andere toe te passen.

Idealiter zou ik nu nog wat meer piano willen volgen om het geheel af te ronden, en daarna wil ik verdergaan met drummen.

Ik speel momenteel drums in een band, maar ik heb het gevoel dat dat niet genoeg is. Dus in de toekomst, als ik klaar ben met pianospelen (want ik begin er eindelijk weer interesse in te krijgen), wil ik graag les krijgen van een docent. Zelf lere drummen is namelijk nogal een gok, omdat je weet nooit als je techniek goed is of niet of als je goed bezig bent. Ik wil de band waarin ik speel meer kunnen helpen.

Nou, op dit moment wil ik verder studeren en een professionele bachelor in een ontwerp richting halen om betaald te worden, en misschien mijn muzikale talenten combineren met mijn studie. Ik heb nu een globaal idee om een ​​bachelor in de videogame-industrie te gaan doen en ik zag dat ik daar alles in kan combineren wat ik leuk vind: kunst, programmeren en geluid. Dat is erg cool.

Maar ik wil ook verder met de band en een betere drummer worden. Met piano kan ik misschien gaan voor de leerkrachtenopleiding, dat kan van pas komen. Maar alles komt stap voor stap op zijn eigen tempo.