Ik denk dat ik zo'n 28 jaar geleden gestart ben bij STAP (toen nog SAMW)... met notenleer en dictie in het filiaal in Rumbeke. Als instrument koos ik voor klassieke piano, met een eerste Point Final in 2008, denk ik. Na mijn hogere studies ben ik de afdeling jazz-pop-rock gaan verkennen. Heel boeiend! Na een corona-Point Final in 2020, zette ik een échte Point Final achter mijn opleiding zang jazz-pop-rock in 2023. Intussen was de liefde voor piano ook terug aangewakkerd en nu ben ik klaar voor een vierde Point Final in mei, voor piano jazz-pop-rock.

Als ik even focus op de hoofdinstrument-lessen: Ellen Moortgat voor klassieke piano, Jihye Lee voor zang Jazz-Pop-Rock en Melissa van der Veeken voor piano Jazz-Pop-Rock. Maar daarnaast zijn er nog zo veel leerkrachten die mij ergens op mijn pad begeleid hebben: Lut Vercruysse, Shirley Sintobin, Hilde Rosseel, Annemie Devos, Stefaan Debevere, Wouter Haest, Bert Lietaert, ...

Ik heb het geluk gehad dat ik telkens begeleid werd door zo'n goeie, warme leerkrachten. Soms streng, altijd rechtvaardig, maar vooral steeds op zoek naar hoe ze mij als unieke leerling konden inspireren en laten groeien. Als volwassen leerling besef én waardeer ik nog meer hoe bijzonder dat is. Dat zal mij zeker altijd bijblijven.

Dat ik dankzij mijn traject en de combinatie van mijn lessen nu zelf muziek kan schrijven, mezelf kan begeleiden bij het zingen, het kan opnemen én er een productie van kan maken. Dat had ik zoveel jaar geleden nooit gedacht.

Elk moment waarop ik dacht "Is dit niet allemaal wat te veel? Zou ik niet beter stoppen?", maar toch doorgezet heb.

Er komen regelmatig nog van die tips of lessen bovendrijven tijdens het musiceren. "Je vingers mooi bol vormen bij het piano spelen, alsof je een appelsientje vast hebt." "Eerst het nummer in je hoofd zingen, dan pas beginnen spelen." "Nee, je stelt je niet aan als een soundcheck nog niet goed zit en je het uitgebreider wilt doen. Neem je tijd."

In de voorbereiding naar de eerste Point Final proef in januari zei Melissa tijdens een les terloops: "Van jou weet ik dat dat wel goed komt". Ikzelf zag het toen eigenlijk écht niet goed komen, want ik had een pittig eerste trimester op veel vlakken en was nog helemaal niet klaar voor Point Final. Maar dat volle vertrouwen van 'de juf' heeft mij toen echt wel meer rust, focus en zelfvertrouwen gegeven. Bedankt, Melissa.

Ik slaag er op een of andere manier meestal in om een soort zelfzekerheid en controle uit te stralen op het podium. Terwijl ik binnenin nog steeds - en telkens opnieuw - veel zenuwen heb.

Een eigen album maken, en het hele proces daarvan kunnen meemaken. Dat zou wel plezant zijn.